Licówki – po co i kiedy je stosować?

Licówki mają za zadanie poprawiać wygląd naturalnych zębów. Stosuje się je w przypadku rozmaitych defektów estetycznych.

Czym są licówki?

Licówki to po prostu bardzo cienkie płatki porcelany, które dentysta przytwierdza do odpowiednio przygotowanych zębów. Przykleja się je od przodu, od strony policzkowej bądź wargowej. Głównym zadaniem licówki jest poprawa wyglądu zęba – pełni ona zatem funkcję estetyczną. Cechy porcelany, takie jak barwa zbliżona do naturalnego szkliwa oraz połysk, sprawiają, że płatki nie wyróżniają się na tle reszty uzębienia. Wykorzystywane obecnie licówki mogą stanowić alternatywę dla uzupełnień metalowo-ceramicznych oraz koron pełnoceramicznych.

Kiedy można zdecydować się na licówki?

Pacjenci decydują się na licówki z bardzo różnych powodów. Stosując je, można zamaskować przebarwienie szkliwa w koronie zęba. Często pojawia się ono z powodu martwicy czy przyjmowania niektórych leków w okresie dzieciństwa. Przyczyną występowania niejednolitego koloru może być także fluoroza lub wada rozwojowa szkliwa. Licówki przydadzą się też do poprawy kształtu zęba, gdy jest on za długi, krzywy bądź uszczerbiony (brzeg zęba bardzo łatwo uszkodzić, np. w trakcie niegroźnego wypadku). Chropowata krawędź zęba nie tylko wygląda nieestetycznie, ale może też powodować skaleczenia języka lub dziąsła.

Licówki jako znacznie bardziej estetyczne rozwiązanie mogą zastąpić tradycyjne kompozytowe wypełnienie wtedy, gdy dojdzie do złamania brzegu siecznego jednego z przednich zębów. Co więcej, okazują się one trwalsze od wypełnienia, które na skutek ogromnych sił, jakie działają w takim miejscu, może łatwo ulec wykruszeniu. Mogą także służyć do zamaskowania diastemy, czyli niepożądanej przerwy między zębami. Przy ich pomocy udaje się ją zmniejszyć, a nawet zupełnie zamknąć.

Nie wszyscy pacjenci mogą jednak skorzystać z tego rozwiązania. Nie zakłada się licówek osobom, które mają wady zgryzu, a także tym, którzy zgrzytają zębami. W tym drugim przypadku założenie porcelanowego płatka nie miałoby sensu, ponieważ uległby on szybkiemu starciu. Nie są zalecane także w przypadku zębów z wielokrotnymi wypełnieniami, chorobami przyzębia bądź niewyleczoną próchnicą.

Jak przebiega zabieg zakładania licówki?

Zwykle cała procedura zakładania licówki zajmuje stomatologowi dwie wizyty. Na pierwszej szlifuje on powierzchnię licową zęba w obrębie szkliwa. Pacjent nie odczuwa wówczas żadnego dyskomfortu. Następnie lekarz pobiera wycisk, który ma być dokładnym odwzorowaniem oszlifowanego zęba. Kolejnym krokiem jest wybór odcienia porcelany, by ten był jak najbardziej zbliżony do szkliwa pacjenta. Na kolejnym etapie stomatolog wykonuje licówkę tymczasową i odsyła pacjenta do domu. Po tygodniu musi on pojawić się ponownie w gabinecie, by dentysta mógł przymierzyć właściwą licówkę. Gdy osoba poddawana zabiegowi zaakceptuje efekt, licówka zostaje przytwierdzona na stałe.

Co to jest borelioza?

Borelioza jest jedną z najbardziej znanych chorób, którą możemy nabawić się od kleszczy. Nie można jej zbagatelizować, gdyż jest chorobą przewlekłą, która może doprowadzić nawet do śmierci. Rozpoznanie jej objawów nie jest jednak proste.

Borelioza

Borelioza jest stosunkowo nową chorobą. Rozpoznaje się ją dopiero od drugiej połowy lat 80. XX wieku. Wywoływana jest przez bakterie zaliczane do krętków, występujących w różnych rodzajach – jako krętki, a także formy przetrwalnikowe. Krętki są bardzo ruchliwe, a formy przetrwalnikowe nieruchome, za to odporne na dużą część antybiotyków zabijających krętki. Bakterie mogą przenikać do ludzkich komórek, ukryć się tam i przeżyć.

Objawy i fazy choroby

Borelioza atakuje tkankę łączną, mięśniową i nerwową. Pierwsze objawy choroby (faza wczesna miejscowa) mogą rozwinąć się w przeciągu 1-3 tygodni od ukąszenia. Typowym objawem jest rumień wędrujący skórny – zaczerwienienie o średnicy kilku- kilkunastu centymetrów, bolesne przy dotyku. Zazwyczaj rumień jest jaśniejszy w środku. Niestety objaw ten pojawia się tylko w ok. 30 procentach przypadków. W tej fazie mogą również wystąpić objawy podobne do występujących przy grypie. Jeśli nie zostaną podane antybiotyki to w przeciągu kolejnych kilku tygodni do kilku miesięcy pojawiają się objawy wtórne w postaci zapalenia stawów, zaburzeń neurologicznych i kardiologicznych.

Zdarza się, że u zarażonych wystąpi także pseudochłoniak boreliozowy, który jest niebolesnym naciekiem zapalnym w miejscu pokąsania przez kleszcza. Występuje głównie na płatku ucha, sutkach lub mosznie.

Po około roku od zakażenia, nieleczona borelioza przechodzi w postać przewlekłą. Lista objawów znacznie się wtedy rozszerza. Pojawiają się wtedy objawy takie jak:

  • gorączka
  • dreszcze
  • bóle gardła, głowy, stawów
  • tiki mięśniowe
  • sztywność stawów
  • zawroty głowy
  • paraliż mięśni twarzy

Dużo groźniejsza jest utajona borelioza układu nerwowego, która potrafi obudzić się nawet kilkanaście lat po ukąszeniu i mogą być groźne dla zdrowia: bóle mięśni i kości, mrowienia, zapalenie opon mózgowych, drgawki, porażenie nerwów czaszkowych.

Wykrywanie i leczenie

Dużym problemem jest fakt, iż żaden z dostępnych testów nie ma 100% skuteczności. Przeciwciała pojawiają się w surowicy dopiero kilka tygodni po zakażeniu, a bakterie potrafią się przenosić, obniżając stężenie przeciwciał w krwi. Najpopularniejszymi testami są ELISA (30% skuteczności) oraz Western Blott(70% skuteczności), niestety można go zrobić minimum 3 tygodnie po ukąszeniu. Najdokładniejsze jest badanie PCR czyli poszukiwanie w organizmie DNA bakterii.

Borelioza leczona jest antybiotykami. Jest to jednak bardzo długi proces, mogący trwać od kilku tygodni do kilku lat, zależnie od tego w jakim stadium wykryto chorobę.

Co to jest zakrzepica?

Chcąc cieszyć się znakomitym zdrowiem, szczególną uwagę przywiązywać powinniśmy do regularnych i szczegółowych badań. Warto zadbać o to szczególnie w podeszłym wieku, kiedy  to narażeni jesteśmy na wiele niebezpiecznych dla zdrowia i życia chorób. Jednym ze schorzeń, które dotyka najczęściej osoby po 60-tce jest choroba zakrzepowo – zatorowa, zwana popularnie zakrzepicą. Najczęściej schorzenie te nie daje w początkowym stadium żadnych objawów, przeistaczając się z czasem w chorobę niebezpieczną dla naszego życia!

Co to jest zakrzepica?

Zakrzepica to poważna choroba żylna, dotykająca najczęściej osoby po 60-tym roku życia. Statystyki wskazują również na to, że schorzenie te dotyczy częściej kobiet, niżeli mężczyzn. Zakrzepica obejmuje najczęściej łydki i uda, choć nierzadko zdarza się również, że rozwija się w zupełnie odrębnych partiach żylnych. Powstanie pojedynczego zakrzepu nie stanowi tak naprawdę niebezpieczeństwa dla naszego życia – gorzej w przypadku oderwania się zakrzepu od ściany żylnej. W przypadku takim dochodzi bowiem do zatoru tętnicy płucnej, który prowadzi do natychmiastowego zgonu chorego.

Przyczyny zakrzepicy

Jedną z głównych przyczyn zakrzepicy jest notoryczne zaleganie krwi w naszych żyłach. Zjawisko to prowadzi bezpośrednio do powstawania poważnego stanu zapalnego i uszkodzeń nabłonka, który wyściela tak ważne naczynia krwionośne. Uszkodzenie te powoduje narastanie liczby przywierających krwinek, które w dowolnym momencie prowadzić mogą do powstania niebezpiecznej zakrzepicy. Zakrzepy powstają najczęściej wskutek zwiększonej krzepliwości krwi, która może być wywołana poprzez zastoje naszej krwi w naczyniach żylnych, zmianami patologicznymi, dotyczącymi składników krwi, czy poważnymi uszkodzeniami ścian naszych naczyń krwionośnych.

Kto jest w grupie ryzyka?

Osobami, które są w szczególności narażone na powstanie niebezpiecznej zakrzepicy są Ci z nas, którzy od lat borykają się z problemem uciążliwych żylaków, zapalenia żył powierzchniowych czy schorzeń dotyczących nadmiernej krzepliwości krwi. Na powstanie zakrzepicy narażone są również osoby przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne.

Jak wygląda rak skóry?

Każdy z nas w trosce o własne zdrowie powinien poddawać się regularnym badaniom, które pozwolą wykluczyć poważne i niebezpieczne dla naszego zdrowia schorzenia. Lato jest porą roku, podczas której znacznie dokładniej przyglądamy się wszelakim zmianom, pojawiającym się na naszej skórze. Niepokojące objawy powinniśmy niezwłocznie skonsultować z dermatologiem, gdyż niektóre z wyglądających na pierwszy rzut oka łagodnie i niegroźne, mogą być przyczyną niebezpiecznego raka skóry!

Czym jest rak skóry?

Rak skóry to jeden z powszechniejszych rodzajów nowotworu złośliwego. Zazwyczaj objawy tej choroby są nagłe i pojawiają się w stosunkowo krótkim czasie. Jest to jeden z najniebezpieczniejszych rodzajów nowotworów – daje odległe przerzuty, których ówcześnie medycyna nie umie zatrzymać. Zazwyczaj nowotwór skóry poprzedzony jest zmianami przednowotworowymi – zazwyczaj przeistaczającymi się w czerniaki.

Przyczyna raka skóry

Główną przyczyną raka skóry jest zbyt intensywna ekspozycja naszej skóry na wyjątkowo silne promienie słoneczne. Choroba ta dotyka najczęściej osoby, które uwielbiają całodzienne wylegiwanie się na słońcu, notorycznie zapominając o odpowiednich filtrach, pozwalających chronić naszą skórę.

Jak wygląda rak skóry?

Mówiąc o wyglądzie raka skóry nie możemy określić jednej typowej dla niego formy. Najczęstsza formą nowotworu skóry powoduje rak podstawnokomórkowy, występujący najczęściej w okolicach naszej głowy i szyi. Przybiera on postać niewielkiego guzka, który jest otoczony charakterystycznym „zbitym” brzegiem. Występuje najczęściej na szyi, przypominając niegojący się i stale odpadający strupek.

Rak skóry, o którego cechach bez wątpienia warto wspomnieć jest czerniak. Jest to ciemnobrązowe, lub czarne znamię, mogące pojawiać się w wielu miejscach w obrębie naszej skóry. Przybiera najczęściej asymetryczny kształt i cechą, która pozwala go rozpoznać są nierówne, postrzępione brzegi.

Nowotwór skóry Pageta to zmiany, które charakteryzują się pojawieniem się zmianami rumieniowymi, pojawiającymi się w obrębie naszej skóry. Najczęściej plamki te są wyjątkowo bolesne i swędzą. Zdarzyć może się również, że wydobywa się z nich kleista wydzielina.

Wszystkie zmiany skórne, które mogą sugerować raka skóry należy niezwłocznie skonsultować z naszym dermatologiem. Odpowiednio wcześnie wykryte są całkowicie uleczalne!

Bibliografia:

Don Colbert, Choroby skóry. Biblia lecz, Wydawnictwo M, 2009r.

K. Wrotek, Choroby skóry. Lekarz rodzinny, Wydawnictwo Septem, 2010r.

 

Jakie są rodzaje kataru?

Katar objawia się nadmierną produkcją śluzu w nosie. Nieżyt nosa może występować z wielu przyczyn, np. z powodu przeziębienia i grypy, kontaktu z alergenem czy substancją podrażniającą śluzówkę nosa. Rozróżnia się zatem następujące rodzaje kataru: katar alergiczny, wirusowy, bakteryjny oraz naczynioruchowy.

 

Czym jest katar?

Nieżyt nosa, czyli katar, to nadmierna produkcja wydzieliny śluzowej w nosie. Stan zapalny tkanki wyścielającej jamę nosową może przebiegać z takimi objawami, jak: wydzielina spływająca po tylnej ścianie gardła, kaszel, uczucie drapania i swędzenia nosa oraz zatkanych uszu, łzawienie oczu, kichanie, niedrożność nosa i problemy z oddychaniem przez nos.

 

Katar alergiczny

Katar alergiczny, inaczej katar sienny, nie jest zaraźliwy. Nieżyt nosa występuje najczęściej w wyniku kontaktu z alergenem, np.: kurzem, sierścią zwierząt lub pyłkami drzew bądź kwiatów. W przypadku stałego przebywania z czynnikami uczulającymi może zamienić się w katar przewlekły, sezonowy, a nawet całoroczny. U alergików pojawia się wodna wydzielina z nosa, która nie zmienia swojej konsystencji. Katarowi alergicznemu bardzo często towarzyszą: silne zaczerwienienie oczu, zapalenie spojówek oraz łzawienie. Do leczenia nieżytu nosa wywołanego oddziaływaniem alergenów stosuje się leki przeciwhistaminowe. Łagodzą one nieprzyjemne objawy alergii, jednak nie odblokowują nosa, stad konieczność przyjmowania preparatów udrażniających.

 

Katar wirusowy

Wirusowy katar pojawia się najczęściej w przebiegu przeziębienia i grypy. Nieżyt nosa wywołuje zakażenie wirusami, przenoszonymi drogą kropelkową. Do zarażenia drobnoustrojami może dojść w czasie przebywania w jednym pomieszczeniu z osobą kaszlącą i kichającą. Szkodliwe wirusy atakują osłabiony organizm, powodując często zapalenie błony śluzowej nosa. Osoba chora początkowo cierpi na wodnisty katar. Wraz z rozwojem choroby wydzielina z nosa gęstnieje, a śluzówka puchnie. Na infekcje wirusowe ludzki organizm jest najbardziej narażony w okresie jesiennym i wiosennym. Nagłe skoki temperatury powodują, że śluzówka nosa przestaje poprawnie spełniać swoją ochronną funkcję.

Katar bakteryjny

Katar bakteryjny najczęściej występuje w wyniku nieprawidłowego leczenia infekcji wirusowej, w momencie gdy błona śluzowa ulega nadkażeniu bakteriami. Obecność ropy i śluzu w nosie powoduje, że jego wydzielina przybiera różne kolory, od bezbarwnego, po żółty i odcienie zieleni. Zielony katar świadczy o tym, że organizm walczy z zakażeniem i stanem zapalnym. Zdarza się, że katar wywołany infekcją bakteryjną leczy się antybiotykami.

Katar naczynioruchowy

Katar naczynioruchowy pojawia się w takich sytuacjach, jak: zjedzenie czegoś ostrego, nagła zmiana temperatury, np. wejście z mrozu do ciepłego pomieszczenia, aktywność fizyczną czy nadmierna ekspozycją na światło. Prawidłowa drożność nosa to równowaga pomiędzy nerwowym układem współczulnym i przywspółczulnym. Przewaga układu współczulnego powoduje wyciek z nosa oraz jego niedrożność.

Kto to jest pediatra?

Pediatra jest lekarzem, który zajmuje się diagnozowaniem, leczeniem i profilaktyką u dzieci i młodzieży do 18. roku życia. Ocenia on stopień rozwoju psychometrycznego, rozpoznaje zaburzenia rozwojowe, kwalifikuje do szczepień oraz badań przesiewowych.

Pediatra jest lekarzem specjalistą, który zajmuje się leczeniem dzieci oraz młodzieży do 18. roku życia. Lekarz ten musi posiadać wiedzę z każdej dziedziny medycyny, aby móc poprawnie zdiagnozować dziecko i poprowadzić skuteczne leczenie. Udziela on rodzicom informacji w zakresie pielęgnacji niemowlęcia, zleca ćwiczenia korekcyjne, wykonuje próby czynnościowe i kwalifikuje do badań przesiewowych oraz szczepień ochronnych. Dobry pediatra wykazuje się opanowaniem i cierpliwością, wzbudza zaufanie dzieci i rodziców, a także potrafi jasno przekazywać zalecenia dotyczące opieki nad zdrowym lub chorym dzieckiem.

Co robi pediatra?

Pediatra jest pierwszym lekarzem, do którego trafia dziecko. Musi on posiadać wiedzę z zakresu chorób wewnętrznych i zakaźnych, alergologii, dermatologii, neurologii, kardiologii czy psychologii. Pediatra wykonuje profilaktyczne, pediatryczne badania okresowe, rozpoznaje zaburzenia rozwojowe, ocenia stopień rozwoju psychometrycznego, wykonuje badania przesiewowe i szczepienia ochronne.

Lekarz pediatra rozpoznaje choroby i zaleca odpowiednie leczenie. Może on kierować do lekarzy specjalistów, wykonywać biopsje oraz próby czynnościowe. W razie potrzeby może zalecić wykonywanie ćwiczeń korekcyjnych oraz udzielić rodzicom informacji na temat pielęgnacji i karmienia niemowlęcia.

Ile zarabia pediatra?

Zarobki pediatry są uzależnione od miejsca zatrudnienia. W państwowych przychodniach zwykle nie przekraczają one 3 tysięcy złotych brutto. Lekarze zatrudnieni w szpitalach i klinikach zarabiają ponad 5 tysięcy złotych brutto, przy czym dodatkowo płatne są dyżury dobowe i zwyczajne. Wielu pediatrów prowadzi prywatne gabinety i oferuje wizyty domowe – koszt usługi wynosi przynajmniej sto złotych.

Kto to jest patomorfolog?

Patomorfolog to lekarz specjalista, który bada próbki pobrane podczas biopsji lub cytologii, a także po zabiegach i operacjach chirurgicznych. Korzysta on z diagnostyki mikroskopowej, molekularnej i makroskopowej.

Patomorfolog jest lekarzem, który ma bezpośredni wpływ na sposób leczenia zmian nowotworowych. Za pomocą diagnostyki mikroskopowej, makroskopowej i molekularnej stawia diagnozę, od której uzależniony jest sposób leczenia. Patomorfolog wykonuje badania tkanek pobranych w trakcie zabiegów i operacji, biopsji czy cytologii. Potrafi rozpoznawać nieprawidłowe i zmienione chorobowo komórki i tkanki ludzkie. Lekarz ten wykonuje także badania sekcyjne i zabezpiecza tkanki do badania histopatologicznego. Do zadań patomorfologa należy także wykonywanie badań śródoperacyjnych.

Co robi patomorfolog?

Patomorfolog potrafi zdiagnozować wiele chorób na podstawie prowadzonych badań. Dokonuje on diagnostyki chorób zapalnych, chorób związanych z autoagresją, zmian przednowotworowych, przyczyn marskości wątroby, niewydolności nerek czy nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Do standardowych zadań patomorfologa należy analiza materiału biopsyjnego i cytologicznego, histologiczne rozpoznawanie ciąży ektopowej i zmian rozrostowych endometrium, morfologiczne rozpoznawanie przyczyn wstrząsu i zaburzeń krążenia czy różnicowanie śródmiąższowych chorób płuc.

Lekarz ten dokonuje klasyfikacji histopatologicznej nowotworów oraz nienowotworowych chorób skóry. Diagnozuje odczynowe i zapalne choroby węzłów chłonnych, choroby szpiku, zapalenia i zmiany wsteczne kości, zapalenia i zmiany zwyrodnieniowe stawów oraz rozpoznaje niektóre choroby układu nerwowego. Patomorfolog przeprowadza także sekcje zwłok w celu rozpoznania przyczyn zgonu. W swojej pracy korzysta on z badań makro- i mikroskopowych, molekularnych, immunohistochemicznych oraz z klasycznych metod radiologicznych, np. RTG.

Ile zarabia patomorfolog?

Zarobki patomorfologów są bardzo niskie i wynoszą ok. 2500zł brutto miesięcznie. Lekarz ten nie ma dyżurów, które mogłyby zwiększyć wynagrodzenie. Patomorfolog może pracować w podmiotach państwowych i prywatnych. W przedsiębiorstwach prywatnych zarobki patomorfologów są nieco wyższe.

Kto to jest laryngolog?

Laryngolog jest lekarzem specjalizującym się w diagnozowaniu i leczeniu wszelkich chorób związanych z uszami, nosem, krtanią czy gardłem. Badanie wykonywane jest za pomocą sprzętu optycznego, pozwalającego obejrzeć niewidoczne gołym okiem struktury.

Uporczywy ból głowy, szum w uszach, zatkany noc – to dolegliwości, z którymi warto udać się do laryngologa. Lekarz ten zajmuje się leczeniem schorzeń związanych z szyją i głową. Badanie wykonywane jest za pomocą otoskopu lub laryngoskopu, ale niekiedy konieczne bywa wykonanie zdjęć RTG lub tomografii komputerowej. Do badania słuchu wykorzystywane są audiometry, a węch sprawdzany jest za pomocą testów czynnościowych.

Co robi laryngolog?

Laryngolog zajmuje się przede wszystkim diagnostyką oraz leczeniem narządów głowy i szyi. Podstawą diagnozy jest wywiad oraz badanie przedmiotowe, które umożliwia prawidłowe rozpoznanie schorzenie i wykluczenie ciężkich patologii.

Lekarz laryngolog korzysta przede wszystkim ze sprzętu optycznego, pozwalającego dokładnie obejrzeć struktury niewidoczne gołym okiem. Do badania ucha zewnętrznego i środkowego służy otoskop, choć niekiedy niezbędne jest zastosowanie endoskopu. Do diagnostyki chorób zatok niezbędne jest wykonane TK lub RTG. W razie potrzeby laryngolog może wykonać punkcję lub endoskopię zatok.

Schorzenia związane z jamą nosową lekarz diagnozuje korzystając z endoskopii, a także rynoskopii przedniej i tylnej. Laryngolog może również obejrzeć krtań i tchawicę korzystając z laryngoskopu. Do badania słuchu służą audiometry, a węchu – testy czynnościowe.

Laryngolog – co leczy?

Laryngolog zajmuje się leczeniem:
• przewlekłego zapalenia zatok, kataru i bólu zatok,
• chrapania,
• zawrotów głowy,
• niedosłuchu,
• krwawień z nosa,
• bólu ucha,
• długotrwałej chrypki,
• przewlekłego zapalenia tchawicy, gardła i oskrzeli,
• guzów szyi,
• trudności w połykaniu,
• problemów z węchem,
• niedowładów i porażeń narządów szyi oraz głowy.

Kto to jest kardiolog?

Kardiolog to specjalista, który zajmuje się schorzeniami serca i układu krążenia. Diagnozuje i leczy wrodzone oraz nabyte wady serca, nowotwory serca czy udary mózgu. Kardiolog wykonuje niezbędne badania i zabiegi oraz dobiera właściwą metodę leczenia.

Kariolog jest lekarzem specjalizującym się w schorzeniach układu krążenia, czyli chorobach serca, żył i tętnic. Leczy wrodzone i nabyte wady serca, choroby zakrzepowo-zatorowe, miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, choroby węzłów chłonnych czy choroby reumatyczne serca. Kardiolog dobiera odpowiednią metodę leczenia, przeprowadza badania diagnostyczne oraz wykonuje zabiegi, np. koronarografię.

Co robi kardiolog?

Kardiolog specjalizuje się w profilaktyce, diagnostyce i leczeniu chorób, schorzeń i wad układu sercowo-naczyniowego. Lekarz ten diagnozuje oraz leczy wrodzone i nabyte wady serca, układu krążenia i naczyń krwionośnych. Zapewnia on kompleksową opiekę pacjentom, którzy cierpią na choroby serca lub układu krążenia, także w czasie rehabilitacji.

Kardiolog sprawuje opiekę nad pacjentami i przeprowadza inwazyjne oraz nieinwazyjne badania kardiologiczne, np. echokardiografię lub cewnikowanie serca. Kardiolog ściśle współpracuje z innymi lekarzami, np. kardiochirurgiem, aby wybrać najskuteczniejsze metody leczenia.

W tracie wizyty u kardiologa lekarz przeprowadza szczegółowy wywiad lekarski z pacjentem i zapoznaje się z dokumentacją medyczną. Może zlecić badania dodatkowe, a także wykonać badanie fizykalne, czyli osłuchiwanie serca, zmierzyć ciśnienie tętnicze lub wykonać koronarografię czy cewnikowanie. W razie potrzeby kardiolog kieruje na EKG podstawowe lub wysiłkowe, Holter RKG, echokardiografię, RTG klatki piersiowej, badanie dopplerowskie, rezonans magnetyczny lub scyntygrafię serca.

Ile zarabia kardiolog?

Podstawowe wynagrodzenie lekarza kardiologa wynosi od 4000zł brutto do 7000zł brutto. Oprócz tego kardiolog otrzymuje wynagrodzenia za dyżury. W prywatnych klinikach oraz w dużych miastach zarobki mogą być znacznie wyższe. Kardiolog może także otworzyć prywatną praktykę – koszt wizyty to minimum 100zł.

Kto to jest urolog?

Urolog zajmuje się leczeniem chorób układu moczowo-płciowego. Wizyta wiąże się z dużym stresem, ponieważ leczy on schorzenia intymne. Dolegliwości, które wymagają wizyty u neurologa to impotencja, nietrzymanie moczu czy obrzęk jąder.

Choroby urologiczne wymagają wizyty u lekarza urologa. Schorzenia te uważane są za wstydliwe, dlatego wiele osób odczuwa duży stres przed wyznaczoną wizytą. Neurolog leczy m.in. zaburzenia erekcji i nietrzymanie moczu. U lekarza tej specjalizacji leczą się zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Objawy, które powinny skłonić do wizyty, to ból przy oddawaniu moczu, obrzęki nóg, uczucie parcia na pęcherz czy zmiany w wyglądzie prącia.

Jakie badania wykonuje urolog?

Lekarz urolog wykonuje badania fizykalne, obrazowe, inwazyjne i laboratoryjne. Badania fizykalne obejmuje badanie jąder i zewnętrznych narządów płciowych, badanie prostaty per rectum oraz badanie tzw. objawu Goldfama. Do badań obrazowych zalicza się urografię, ultrasonografię dróg moczowych i pomiar moczu pozostałego po jego oddaniu oraz przeglądowe zdjęcie jamy brzusznej.

Badania inwazyjne to przede wszystkim USG przezodbytnicze, cytoskopia oraz badanie urodynamiczne. Z badań laboratoryjnych najczęściej przeprowadza się badanie ogólne moczu, paskowy test moczu oraz posiew moczu. U mężczyzn powyżej 50. roku życia wykonuje się badanie specyficznego antygenu starczego – PSA. Przy problemach z impotencją konieczne jest badanie poziomu testosteronu.

Co leczy urolog?

Urolog leczy wszystkie choroby związane z układem moczowo-płciowym. Do najczęstszych chorób urologicznych zalicza się:
• kamicę układu moczowego,
• choroby zewnętrznych narządów płciowych, np. wnętrostwo, stulejkę lub wodniaka jądra,
• łagodny rozrost stercza,
• krwiomocz,
• nietrzymanie moczu,
• nowotwory nerek, jąder lub pęcherza moczowego,
• zaburzenia erekcji,
• torbiele nerek,
• żylaki powrózka nasiennego,
• zakażenia układu moczowego,
• raka prostaty.